Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 11 september 2017

de handelingen hiervoor

 

De eerste keer dat ik je droeg en mee naar buiten nam, de
vellen voorzichtig tussen de al zo bekende

woorden, voelde ik me bloter dan anders en liet ik je binnen
de warme wand van mijn map en tas en las

ik je niet voor zoals ik van plan was geweest. De keer erop
schoof ik aan mijn jurk en dacht het publiek dat

dit gewoon een heel lang gedicht was, niets aan de hand dus
en weer later liet ik je hier liggen alsof ik je

vergat mee terug te nemen en snel nog wat boodschappen
schreef in het wit dat overbleef. Natuurlijk

gebeurde er meer: tussen toen en nu leefden we in een zekere
overeenstemming totdat jij je losscheurde of

ik je verloor, tenslotte verdween je als een enorme prop uit
de schoot van mijn zomers lijf, ik voetbalde met je.

de handelingen hiervoor

Hoewel ik altijd plaatsen heb opgezocht waar woede en harde stemmen als onbeschaafd worden gezien, eerst de universiteit, later het literaire establishment, heb ik toch gedaan wat ik moest doen, want ik heb altijd angst gevoeld voor het honds agressieve, en als dat ergens opdook, bijvoorbeeld in de vorm van een woedende chauffeur of een woedende geliefde, boog ik telkens het hoofd en werd ik verlamd. De enige plek waar ik dat agressieve heb getrotseerd, was in de literatuur. Soms denk ik dat de literatuur daar ook voor is bedoeld, dat ze een plek is waar je zonder angst voor de wet van de vader en de hond vrij kunt zijn. Dat de literatuur de arena is van de lafaards, het Colosseum van de bangeriken, dat schrijvers een soort gladiatoren van de zieligheid zijn, die verstijven zodra een hond tegen hen begint te blaffen, maar die terugslaan en zichzelf en hun rechten laten gelden zodra ze weer alleen zijn. Spreek voor jezelf, hoor ik andere schrijvers al zeggen. Maar ik denk dat ik gelijk heb. Is er één grote schrijver die een hond heeft?

uit: Om sommeren, vertaald door Sofie Maertens en Maud Jenje tot Zomer.

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑