Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 31 juli 2017

de vastberaden blik daarboven

Het zou allemaal anders, het was weer vader
en moeder, het was aanhaken aan het ouderlijk huis,
herinnerde gebruiken, weinig hier hetzelfde, maar
de bomen stonden er als eerder in hun kille rituelen.
Het hek roestte en de tuin woekerde groen.
Zij prijkt met witte haren, haar wulpse decolleté
en voor zwart en eenvoud bezwijkt zij. Altijd zal ze
schrijven, altijd als het begint te dagen.
Nog voor douchen of ontbijt.

In een lange volzin de hand de beweging laten
maken, zo terloops en zo zwierig van gewoonte
Hoe groots kleine zaken klinken in achteloze
gebaren. Alsof de wereld er pas toe doet als
je haar dreigt te vergeten.

Als het regent dat het giet en het uitzicht
slechts op morgen. De geur van donker water
en de neiging tot slootjes springen dansend
op het witte vel papier –

Elbert Gonggrijp, Egmond aan den Hoef,
vrijdag 28 juli 2017
Vijfde Pomgedicht

de vastberaden blik daarboven

Laveren is altijd behoedzaam en behendig, een beetje zoals
elke ochtend door de wolken de zon

vermijdend en opgaan in de gestage stroom regen, het onder
mij glimmend oppervlak nog gladder en zwarter

makend. Het me tussen deze wereld en de andere begeven,
zoals de vogels die zich zo nu en dan van

de dakrand storten maar gewoon verder vliegen, tuimelaars
in hetzelfde zwart, of de paar zilveren

strepen die het ene ruim met het andere verbinden. Het bijna
ingehouden genot waarmee we de

buren begroeten, hier geen glazenwassers op dunne trappen,
geen wijdbeense dak bezetter, geen zwierende

boomklever maar een meisje dat schreeuwt en een bonkende
man die de muziek wat harder draait, daarbuiten.

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑