Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 17 juli 2017

het onafgemaakte liefdesspel

 

Hier nu    langs het lange diepe water
dat ik dacht dat ik dacht dat je    altijd maar
dat je    altijd maar

hier nu     langs het lange diepe water
waar achter oeverriet achter oeverriet de zon
dat ik dacht dat je    altijd maar altijd

dat altijd maar je ogen    je ogen en de lucht
altijd maar je ogen en de lucht
altijd maar rimpelend    in het water rimpelend

dat altijd in levende stilte
dat ik altijd zou leven in levende stilte
dat je altijd maar    dat wuivend oeverriet altijd maar

langs het lange diepe water    dat altijd maar je huid
dat altijd maar in de middag    je huid
altijd maar in de zomer in de middag    je huid

dat altijd maar je ogen zouden breken
dat altijd    van geluk    je ogen zouden breken
altijd maar in de roerloze middag

langs het lange diepe water     dat ik dacht
dat ik dacht dat je altijd maar
dat ik dacht dat geluk altijd maar

dat altijd maar het licht roerloos in de middag
dat altijd maar het middaglicht    je okeren schouder
je okeren schouder altijd in het middaglicht

dat altijd maar je kreet    hangend
altijd maar je vogelkreet    hangend
in de middag    in de zomer    in de lucht

dat altijd maar de levende lucht     dat altijd maar
altijd maar het rimpelende water    de middag    je huid
ik dacht dat alles altijd maar    ik dacht dat nooit

hier nu langs het lange diepe water     dat nooit
ik dacht dat altijd     dat nooit     dat je nooit
dat nooit vorst     dat geen ijs     ooit het water

hier nu langs het lange diepe water dacht ik nooit
dat sneeuw ooit de cipres     dacht ik nooit
dat sneeuw     nooit de cipres     dat je nooit meer

Remco Campert, Lamento
uit: Dichter / opgenomen in de bloemlezing Je bent mijn liefste woord (Anne Vegter)

het onafgemaakte liefdesspel

Je droeg me op je schouders, nog vroeg je of het geen
pijn deed en ik sloeg mijn hand

tegen je rug of hield haar, hield hem. En ook dat werpen
op het bed, in een boogje bedenk ik me

nu, was iets dat je jaren bleef vertellen. Kinderen op het
schoolplein riepen me na dat ik drie

uur lang had staan zoenen, ze hadden het zelf gehoord,
en nooit bloosde ik, giebelend uit

de kring maar ik voelde de rand van het aanrecht tegen
mijn billen en ook wel die

worp daarboven terwijl je mij toch, heus, geen enkele
kwetsuur wilde bezorgen. Jijzelf koos

voor een boom aan de linkerkant van de weg maar dat
was pas nadat bleek dat pijn doen van

twee kanten kwam.

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑