Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 29 juni 2017

de drie mannen onderweg

Dat ik iets wil zeggen maar hij leest mij niet. Ik leun tegen zijn
koelkast en volg zijn bewegingen, dansend bijna

maar niet meer zo soepel, ik zag hem ook maar één keer dansen,
schrijft hij ooit nog, en bezorgd bijna zie ik hoe

hij ingrediënten in de pan gooit, roert, zich omdraait en iets uit
de kast pakt, bij de koelkast moet, natuurlijk, nog

even wat uit de gangkast haalt, weer terugveert en bijna een
pirouette probeert, en lacht, bij dat alles lacht, met

vrije hand zijn mobiel uit de achterzak pakt en mij wat foto’s
toont, een lijf in regenpak hangend aan de mast

boven dat wat onpeilbaar en onmetelijk groot blauw ligt te zijn,
of zijn neus herkenbaar van opzij turend in

dat wat eens mijn terrein was, mijn broertje, mijn speelkameraad,
mijn vertrouwensman, alleen geen lezer, niet van mij.

de drie mannen onderweg

‘Poëzie leert je nieuwe manieren van begrijpen en nieuwe manieren van naar de wereld kijken. Ilja Leonard Pfeijffer zei eens dat hij voor elk gedicht opnieuw wilde leren lezen, en daarmee raakt hij de kern. Waarom is dat nou zo belangrijk? Omdat wie een gedicht probeert te begrijpen, moeite leert doen voor het horen van iets anders dan de eigen interne monoloog, die dag en nacht aanstaat. Je leert je te openen, via taal, voor iets buiten jezelf. Je traint je vermogen tot begrijpen, waardoor je een betere lezer maar ook een betere gesprekspartner wordt. En dat moet. ‘

Ellen Deckwitz, Olijven moet je leren lezen, uit: 23. Wat hebben we nou eigenlijk aan poëzie?

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑