Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 3 juni 2017

die doordringende aanwezigheid van derden

The poet, Alja Spaan, lives in an empyrean treehouse.
I feel as if I have descended out of the cosmos.
There are old gods playing in the tree there.
Wearing Jackdaw masks.
She is in good company.

© Helle van Aardeberg

die doordringende aanwezigheid van derden

Achteraf waren al zijn gebaren pogingen tot vluchten. Ze
begreep het eerst nu. Het nonchalante en

joyeuze van hem, de gretigheid van hem, de honger, het
gemak dat alleen in de donkere uren verdween,

het afwezige in hem, alles dat ze gehekeld had en tot in
uiterst kleine porties had verdeeld: iets

nu, een beetje toen ze klein was, wat halverwege. Ze had
de vuilnisbakken gekeerd, was op straat gaan

zoeken, had zijn lades ondersteboven gehouden, speurde
naar geheimtaal, doorgedrukte pagina’s,

bewogen foto’s. Met zijn honger ging ze zijn gangen na
en telkens was hij net vertrokken voordat ze

zijn bekentenis kon lezen: dat liefde het allermooiste was,
vol van genade immers maar niets over haar.

die doordringende aanwezigheid van derden

‘Het was meer als in een droom, je dacht aan een reis die je zou kunnen maken en de tocht ging moeiteloos, je zakte de rivier af en nam een heuveltop die vanzelfsprekend in een glooiend dal overging en je kwam zomaar in een ander land terecht en vandaar ging je weer verder. Zo schreef hij (….)’

© Alja Spaan, uit: bestseller, hoofdstuk 5

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑