Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Maand: juni 2017 (pagina 1 van 5)

bijna een pirouette

voor respectievelijk 11,50 en 12,56 liggen wij bij de Bol al bij de tweedehandsjes en wilt u ons nieuw, dan kunt u alleen nog maar de uitgever lief aankijken

de drie mannen onderweg

Dat ik iets wil zeggen maar hij leest mij niet. Ik leun tegen zijn
koelkast en volg zijn bewegingen, dansend bijna

maar niet meer zo soepel, ik zag hem ook maar één keer dansen,
schrijft hij ooit nog, en bezorgd bijna zie ik hoe

hij ingrediënten in de pan gooit, roert, zich omdraait en iets uit
de kast pakt, bij de koelkast moet, natuurlijk, nog

even wat uit de gangkast haalt, weer terugveert en bijna een
pirouette probeert, en lacht, bij dat alles lacht, met

vrije hand zijn mobiel uit de achterzak pakt en mij wat foto’s
toont, een lijf in regenpak hangend aan de mast

boven dat wat onpeilbaar en onmetelijk groot blauw ligt te zijn,
of zijn neus herkenbaar van opzij turend in

dat wat eens mijn terrein was, mijn broertje, mijn speelkameraad,
mijn vertrouwensman, alleen geen lezer, niet van mij.

de drie mannen onderweg

‘Poëzie leert je nieuwe manieren van begrijpen en nieuwe manieren van naar de wereld kijken. Ilja Leonard Pfeijffer zei eens dat hij voor elk gedicht opnieuw wilde leren lezen, en daarmee raakt hij de kern. Waarom is dat nou zo belangrijk? Omdat wie een gedicht probeert te begrijpen, moeite leert doen voor het horen van iets anders dan de eigen interne monoloog, die dag en nacht aanstaat. Je leert je te openen, via taal, voor iets buiten jezelf. Je traint je vermogen tot begrijpen, waardoor je een betere lezer maar ook een betere gesprekspartner wordt. En dat moet. ‘

Ellen Deckwitz, Olijven moet je leren lezen, uit: 23. Wat hebben we nou eigenlijk aan poëzie?

laat haar lichten aan ’s nachts

Als reiziger voldoe ik niet: in plaats van de haast en
noodzakelijk hoge poten, kijk ik vanachter

het glas en de papieren koffie naar de scheve gezichten,
de druk pratende of vertrokken monden,

de interessant gesneden strakke kostuums of de hopeloos
uitgezakte plooirokken waaronder

sandalen, puntschoenen of knielaarzen voor die ene bui
en de drie mannen onderweg, kousen, kinderlijk

wit aandoende te mollige benen, opgerolde broeken,
scheuren, wijde pijpen, een zwetende massa.

Er heeft zich iemand op de rails geworpen voor wie
al dit bewegen nauwelijks belangrijk meer was.

Niemand is meer op tijd terwijl alle lijnen leiden naar
een toekomst waarvoor geen afspraak geldt.

dat hij daar niet zou zijn was vanzelfsprekend

225 dagen onder het gras
en je weet meer dan ik.
ze hebben je bloed allang weggenomen,
je bent een droge tak in een mand.
is dit hoe het gaat?
in deze kamer
veroorzaken
de uren van liefde
nog steeds schaduwen.

toen je ging
nam je bijna alles
mee.
ik kniel ’s nachts
voor de tijgers
die me niet met rust laten.

wat jij was
zal nooit meer gebeuren.
de tijgers hebben me gevonden
en het doet me niets.

Charles Bukowksi, voor Jane,
vertaling Ellen Deckwitz

dat hij daar niet zou zijn was vanzelfsprekend

Maak van dit huis een uitkijktoren en zet haar aan de rand
van de zee, laat haar lichten aan ’s nachts en

lok haar schepen, leg in een komvorm de stranden aan haar
voet en laat het water zingen, laat de

wachter de horizon beschrijven en de standen van de stroom
meten, leer haar seinen en geef haar

oliejassen, lieslaarzen en hoeden, niet langer gevouwen van
papier maar ondoorlaatbare beschermers die

het zilte haar reeds proeven en het week geworden brein en
lange witte gewaden die slingeren uit de ramen

en tussen de bezoekers blijven hangen als flarden van mist
en regen, laat de wind binnen, de kapiteins,

de nog levende have, verzwaar haar met de verzegelde kisten
waarin de rum het langst houdbaar haar verwarmt.

Reuring op tournee

Reuring heeft inmiddels een vaste kring bezoekers maar wil ook graag eens op reis, dat hoeft echt niet ver.
Misschien zijn er plaatsen, instellingen, organisaties, theehuizen, familiefeesten of vergaderingen, scholen, kantoren en boomhutten die – met haar bezoekers of bewoners, leden of medewerkers – onderhouden willen worden in poëzie of proza. Misschien kunnen we naast vermaak (en reuring) troost bieden aan diegenen die niet in staat meer zijn zelf te lezen, misschien kunnen we onze liefde voor taal delen teneinde nog meer contact te leggen.
Wij denken aan uitwisseling met andere podia maar ook aan één-op-één contact of kleine groepjes en willen naast onze voordracht behulpzaam zijn met het op papier zetten van brief of wens, levensverhaal of liefdesverklaring en doen dit op vrijwillige en regelmatige basis. Maar alleen luisteren is ook goed!

Dichters die meewillen moeten hun koffers pakken!

majesteiten

Huiswaarts spoedde ik om haar mijn verhaal voor te leggen,
mijn mamma zou mij verwachten, nieuwsgierig zijn naar
het vervolg, haar kritische vragen stellen, het

hoofd schudden, met koele hand mijn truitje recht trekken
onderwijl en wijzen op de losse zoom uit mijn jas en ik zou
in het voorbijgaan het nietapparaat van mijn

vaders bureau pakken en de losse stof aan elkaar hechten.
Dat hij daar niet zou zijn was vanzelfsprekend. De volgende
keren zou zij dan licht meewarig het hoofd

schudden om zoveel armoede en zulk impulsief gedrag en
ik, een weinig trots op kleine baldadigheid, in verzet tegen
haar zorgvuldigheid, zou uit het zinsverband

stappen en naald en draad ter hand nemen en teruggaan en
alles herstellen zoals het hoort. Een kring van schrijvers hield
mij tegen en wees op samenwerking en overleg,

mijn moeder had zich vermeerderd blijkbaar maar geen van
hen was zo lief als haar en ik legde moeizaam uit dat ik het
alleen wilde doen, alles en altijd. Ik legde

de jas over mijn schoot en streek over haar panden en zag
toen minuscule steekjes die keurig netjes de twee helften van
de onderkant bij elkaar hielden, rij op rij.

het proberen

Reuring, 24 juni 2017, foto Conny Lahnstein

u en uw bagage

 

Oudere berichten

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑