Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Maand: februari 2017 (pagina 1 van 4)

zwarte flarden

Nu het nest leeg is, de wind gewonnen heeft en de
zwarte takken zich buigen over niets, nog

even zich rekken tot en zich vouwen om alsof toch
iets achtergebleven is dat kans heeft

op herstel maar niets meer gevonden wordt, de stam
krakend en zuchtend, de moeder

alleen op een middelste tak, klagend zingend, lijkt ook
mijn hart voorgoed omgekeerd en uitgeschud

boven het slagveld en neurie ik, wiegend nog, hem de
zoete slaap toe waaruit hij al zolang is ontwaakt.

Om zich heen kijkend weet hij niet eens meer de plek
waar ik hem vond of hoe ik zijn

vleugels vouwde over de wond in zijn zij en likte aan
zijn randen en hem mezelf als voedsel gaf.

het weer

07-05-05 thema 1 XnV

08-04-18 thema 11 XnV

art-prints Wim Liefting, 2007/2008

het weer

Misschien moet ik eerst de regen voelen, denk ik
vandaag, en de storm en de beukende kracht en
de zwarte flarden lucht en dan

loslaten, neerzitten, schrijven, verslag doen en
dit hart horen. Misschien eerst met de benen los
en hoog door de plassen de fiets

sturen en dan pas veilig thuiskomen. Misschien
de langzame wandelaar omzeilen en de losse takken
en met rits los de jas als zeil gebruiken,

misschien eerst vliegen alvorens te landen. Eerst
het gevaar niet zien en dan pas op de loer liggen,
de regenlaarsjes nog onderin de kast, de

haren in oog en mond, de fietstassen leeg nog en
rammelend aan mijn bestaan. Misschien als eerste
kijken of de wind ook naar het water

blaast en de molens draaien, de regen uit de sloot
gulpt, de beesten overspoelen en dan later vertellen
hoe ze nog stuiptrekten op de kant.

 

 

onzichtbaar

Niets lijkt verenigbaar. Bezoekers lopen langs de rand
van het café als woorden uit een zin, auto’s

glijden uit de stad en wachten alleen voor het stoplicht,
punten staan misplaatst de tijd te doden, zingen

een liedje voor het dolende publiek. De dichter is er
voor zichzelf. Hij beklimt opnieuw het

schavot en geeft zich over. Drie collega’s moedigen
hem aan, vier trouwe fans noteren

de bijdragen als noodzakelijk rantsoen op hun lijstje,
er moeten nog boodschappen gedaan.

Het glas wordt geheven na afloop en ook wordt moed
verzameld voor een volgende keer. Niemand

heeft het over mislukte pogingen, het is het weer, wind
tegen, niet ons taalgebruik of mededeelzaamheid.

valoriseren

20170220_125131

de daden van het licht, Lucebert in Kranenburgh,
20 februari 2017

 

 

valoriseren

De wereld wacht soms even. Vogels hangen kort nog
stil in de lucht alvorens te vallen. Een

wasje aan de overkant blijft roerloos op het balkon, een
wolkje stoom blijft recht boven de schoorsteen staan.

De hemel lijkt leeg. Ik besta nog uit flarden, ik verzamel
mij nog. In de rechter bovenhoek

maakt het zich los. Druppels huilen zich een weg langs
het raam. Een vliegtuig heeft drie knipperende

lichtjes, zijn geluid gaat hem voor. Een luxaflex wordt
scheef getrokken. Een bloesje begint te krullen,

een handdoekje waait. Een vrouw rolt uit het bed maar
bedenkt zich. De route is onzichtbaar maar

meer volgen: geluiden, vliegtuigen, stromen regen, banen
over het glas, vrouwen, schone was, werelddelen.

puntjes op je naam

16910859_1257486401009575_794383281_o

puntjes op je naam

Als ik nu de eerste zin plaats, zei de dichter, dan doet
gij de tweede en zo gaan wij voort. Het is

alsof we elkaar laten voorgaan in het verkeer en dan
aansluiten in de file, ook denk ik aan een

maaltijd waarbij we om beurten de borden volscheppen
maar dat komt vanwege het altijd

hongerig zijn en het feit dat ik alleen maar fiets en met
de fiets kom ik niet helemaal in zijn

Vlaamse land, kortom ik twijfel nogal. Ik werk nooit
in opdracht, zeg ik nog, maar dat ‘gij’

haalt me over. Zo zijn er raadselen ontstaan en dromen,
popsongs en hele maaltijden, verkeersopstoppingen

zo gij wilt en wegomleggingen tot in dat onzekere land.
Gij valoriseert mij en haalt mij uit.

de afgegooide lakens

Lieve X., ik wilde je iets schrijven over uitstel van en
hoorde meteen een ander zeggen ‘executie’ en

ik wilde je iets zeggen over ‘anders dan anderen’ maar
vernam meteen dat dit iets normaals is,

dat zij hetzelfde zou schrijven dus eigenlijk, alleen in
een ander tempo wellicht. Rijmen deed

ik echt niet. Lieve X., ik mocht je schrijven omdat je zo
ver weg was en je zelf gekozen vrienden toch

een soort van familie waren, kusjes van je nichtje dus
en een postzegel op de kop en zie je wel

de bloemetjes als puntjes op je naam. Dat schijnen ze
te doen, die nichtjes van zekere leeftijd.

Suikeroompjes voeren behendig de doodstraf uit terwijl
ze heel en vreselijk bijzonder zijn.

 

 

de kleur van de deuren

“Mij los te maken van mijn redder is het schoonste kado dat ik mijzelf gegeven heb.”

Dimitri Verhulst over God, Made in Europa

 

“Prachtig gedicht dat met elliptische maar zo herkenbare beelden (het opgetilde haar, de vader die het licht controleert!) een complexe emotionele situatie schetst. Wat hebben de zorgzame vader en echtgenoot gemeen? Dat de ik-persoon ondanks hun tedere zorg aan deze hoeders wilt ontsnappen, het gevaar of het verraad opzoekt? Het gedicht blijft duister, maar verliest niets aan kracht omdat de beelden zo sprekend zijn. Een zeer mooie evocatie van de tederheid, kracht en geladenheid – en uiteindelijke machteloosheid, misschien – van kleine gebaren.”

Commentaar van deTuring jury op Ademloos, een top 1000 gedicht.

Oudere berichten

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑